شايد زماني قدر چيزيو كه داريم بفهميم كه يا نداريمش يا اينكه از دستش بديم. ما آدما عادت كرديم به اينكه واسه مرده ها زاري كنيم، اصلا انگار از همون اول تولد بهمون گفتن منتظر مردن باش تا گريه و  زاري كني. واسه از دست دادن خيلي چيزا گريه و زاري مي كنيم. تا وقتي كه كنار هميم فقط دل همو مي شكونيم، حالا با هر وسيله اي كه شده؛ به محض اينكه بار سفر واسه يكيمون آماده شه، حرفهاي آسموني و روحانيه كه يكي يكي از زبونهاي اونايي كه يه روز چشم ديدارمونم نداشتن جاري ميشه.

يه نگاهي به دوروبرمون بندازيم، هم اتاقي، هم كلاسي، رفيق، همه كساني هستن كه باهاشون مي تونيم كلي خوش باشيم و خوش بگذرونيم و شاد باشيم، ولي دلشونو مي شكنيم و يادمون ميره كه خيلي زود كلمه "جدا" روي دفتر زندگيمون شروع به دويدن مي كنه. خاطراتمونو ما خودمون قشنگ مي كنيم با افكار و دلمون؛ با اونايي كه دوسشون داريم.

امروز بارون باحالي اومد. دمش گرم. خيلي وقت بود همچين باروني نديده بودم، تو اين بارون باحال با اون هواي توپ هر كسي كه باشه دلش هواي كنار دريا رو مي كنه. اون موقع كنار دريا خيلي دوست داشتنيه، حداقل واسه من كه اينجوريه، اگه امتحان نكردي حتما بكن. حالا بگذريم كه دريا كلي آدمو آروم مي كنه و انرژي ميده بهمون. رو يه تخته سنگ كنار دريا بايستي، دستاتو باز كني به دو طرف، باد مثل دستي كه داره دست مي كشه تو موهات، اونارو به پشت شونه و نوازش مي كنه. با چشاي بسته قطره هاي بارونو خيلي راحت مي توني روي تك تك اجزاي بدنت حس كني. رو پيشونيت، پشت پلكها، زير چشم، روي لبات، زير گردن و همه و همه جاي بدنت تك تك قطره ها ميشينه. همين موقع احساس مي كني رو صورتت مثل يه جوب آب قطره ها باهم جمع مي شن و رو صورتت غل مي خورنو ميان پايين. انگار همه ي قطره ها باهم مسابقه گذاشتن مثل همون بازي هايي كه تو بچگي مي كرديم. گرگم به هوا، گرگم و گله مي برم و همه ي بازي هايي كه توش زياد مي دوييديم دنبال هم. دريا هم با همه ي بزرگيش فكر مي كنه بچه شده، مي خواد بازي كنه و بدوعه ... و فقط تا زانوي منو آب شور مي كشه... .

همه دنبال يه هم بازيي مي گشتن. كاري نداشتن كه با كس ديگه اي هم بازي مي كنم يا نه. براشون اين مهم بود كه من با اونا بازي مي كردم و اونا مي تونستن رو صورت و گردن و دست و پاي من به ياد بچگي هاشون بازي كنن.

مرخصيم تموم شدو بايد برمي گشتم. كه دريا رو واسه فردا از دست ندم. فردا هم دريا واسه ديدن قشنگه و بايد برا فردا به خودم وقت مي دادم.

ـ تاكسي

ـ ببخشيد من زودتر پياده مي شم

چهارچوبه شيشه اي كه بهم داده شد تا از پشتش بتونم خيابونو ببينم. قطره هاي بارون روش غلت مي خورد و برام شكست نورهاي چراخ ترمز ماشين هارو درست مي كرد. اين بارون همه چيزش باحاله. يه حس خوب و آه خوب تر، بخار شيشه ي پنجره ي كوچكمو پوشوند، با انگشت نوشتم "حدا" اومدم يه نقطه بزارم بالاش ديدم داره گريه مي كنه، دلش برا باران تنگ شده بود، چون مي دونست امشب ميره. منم آروم دستمو آوردم پايين و نقطه رو گذاشتم زيرو شد، "جدا"...؟